Stories

shape blue 02
shape blue 01

Welkom bij de Blog

Stories

shape blue 02
shape blue 01

Welkom bij de Blog

Dankbaarheid. Blij zijn met wat je krijgt. Ook al is het kanker?

Er wordt gezegd dat het leven zich in cycli van zeven jaar ontplooit. Iedere zeven jaar rond je een levensfase af en sta je voor een levensgebeurtenis die een fundamentele transformatie van je verlangt. Wist ik veel dat dit bij mij wel heel letterlijk het geval zou zijn.

Op de ochtend van mijn 28e verjaardag werd ik wakker. Zo intens moe, zo uitgeput, dat ik besloot mij ziek te melden voor mijn werk die dag. Een diagnose burn-out werd al snel gesteld, want tel maar op: eind twintig, nog niet zo lang geleden een half jaar in Polen gezeten voor een opdracht van mijn werk die eigenlijk te hoog gegrepen was, typische perfectionist. Een zoektocht via huisarts, coach, psycholoog en zelfs psychotherapeut volgde. Ik voelde me niet senang bij de diagnose burn-out, fysiek was er niets te vinden en het label “paniekstoornis met agorafobie” leek mij ook een tikkeltje te heftig. Maar er was wel iets aan de hand. De moeheid bleef aanhouden en kon me soms zo overvallen, dat ik inderdaad wegvluchtte uit situaties. Ik ging grote mensenmassa’s mijden, en raakte soms zelfs in een supermarkt overmand door de hoeveelheid prikkels dat ik meer dan eens mijn mandje liet staan en onverrichter zaken zo snel mogelijk huiswaarts keerde.

Bang om te laten zien aan de buitenwereld dat ik zo zoekende was, pakte ik de draad weer op

Deze zoektocht naar wat er met me aan de hand was maakte me ook onzeker. Bang om te laten zien aan de buitenwereld dat ik zo zoekende was, pakte ik de draad weer op. Ging weer aan het werk, maakte een super mooie reis naar Californië en had weer zin om te gaan daten. Ik leerde Oscar kennen, en het was zoals je verwacht van een Grote Liefde: de eerste date was geweldig en in een hoog tempo volgde de tweede date, de derde enzovoorts. Maar ondanks alle mooie dingen in mijn leven die mij zoveel positieve energie gaven, was die moeheid er ook steeds weer. Ik verzette me ertegen, want het was niks. Rustig aan doen, opladen en weer door. Totdat ik op een gegeven moment een bult in mijn hals ontdekte, en ik in een stroomversnelling terechtkwam van ziekenhuisbezoeken en onderzoeken. Op 19 december 2012 kreeg ik de diagnose Hodgkin, lymfklierkanker.

Gelukkig bleek al gauw dat ik in een gunstig stadium zat, en dat ik hele goede vooruitzichten had. Tanden op elkaar een gaan, dat was zo’n beetje mijn reactie. Een bizarre periode van chemotherapie en bestralingen volgde, met alles wat daarbij hoorde: totaal gebrek aan energie, haarverlies en een waslijst aan andere lichamelijke klachten. Maar waar ik nu -vijf jaar later- vooral naar terug kijk zijn toch met name de mooie dingen die zijn voortgekomen uit dit traject. Zonder Hodgkin waren Oscar en ik nooit al na 4 maanden gaan samenwonen. Zonder Hodgkin had ik me nooit zo kwetsbaar durven opstellen tegenover hem. Zonder Hodgkin was de relatie met mijn ouders, broertje en zusje nooit zo sterk geïntensiveerd. Zonder Hodgkin had ik misschien nog wel veel langer in een baan blijven hangen die mij niet gelukkig maakte. Zonder Hodgkin had ik nog veel langer ontkend dat ik echt rust en ruimte nodig heb en echt af en toe moet opladen zonder mensen om mij heen. Zonder Hodgkin had ik nooit geleerd om beter voor mezelf en mijn energiebalans te zorgen.

Waar ik nu -vijf jaar later- vooral naar terug kijk zijn toch met name de mooie dingen die zijn voortgekomen uit dit traject

Het is vandaag exact 5 jaar geleden dat ik de diagnose kreeg. Ik denk dat deze periode mij heeft geleerd meer te luisteren naar mijn gevoel en heeft ervoor gezorgd dat ik grote beslissingen makkelijker kan nemen. Ik durf risico’s te nemen en te vertrouwen op een goede afloop, linksom of rechtsom. Dit is niet iets wat in een dag is gebeurd, het is een proces geweest, die nog steeds niet is afgelopen. In die zin is het dus inderdaad de start van een cyclus geweest, die begon op mijn 28e en nu nog steeds gaande is. Eentje die draait om zelfontplooiing, durven kiezen voor wat jouw hart je ingeeft en grote beslissingen. En daar ben ik dus dankbaar voor. Zelfs als het kanker is.

Wist je dat dankbaarheid precies het tegenovergestelde effect op je heeft als stress? Dankbaarheid leidt onder meer tot een lagere bloeddruk, een beter werkend immuunsysteem, gezondere keuzes met betrekking tot voedsel en een betere nachtrust.

Het hoeven natuurlijk niet zulke levensgrote events te zijn als ik hierboven heb beschreven. Dankbaarheid zit ‘m ook in kleine dingen. Een hele mooie oefening die je kan doen om jezelf te trainen in dankbaarheid is door elke avond voordat je gaat slapen kort stil te staan bij alles waar je dankbaar voor bent. Schrijf het op. Lees het terug.

Je zult merken dat het je steeds makkelijker afgaat. Dat je dankbaar kunt zijn voor de grote dingen (dat je er mag zijn, dat je leeft), maar ook voor de kleine dingen in het leven (die zonnestraal op je gezicht, dat oogcontact met een voorbijganger op een moment dat je het kon gebruiken. Dat je dankbaar kunt zijn voor de mooie dingen (liefde, gezondheid), maar zelfs dat je dankbaar kunt zijn voor de uitdagingen die het leven je geeft.

Deel dit artikel via:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

hey Hallo!

Ik ben Iris

Een coach die ontdekte hoe leuk ondernemen is. Ont-moeten is voor mij heel belangrijk. Even tot mezelf kunnen komen in dit drukke bestaan.

Zodra ik ook maar even de ruimte zie, pak ik een boek. Niets heerlijker dan lezend in mijn favoriete hoekje van de bank wegkruipen.

Hier deel ik al mijn inzichten op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Veel plezier!

Dit vind je misschien Ook leuk: